Czas wg S. Hawkinga
Stephen Hawking i czas: między nostalgią a 1. Hawking i nostalgia czasu Hawking zaczynał od czasu jak od starego przyjaciela, którego zna się od dzieciństwa, ale którego nigdy nie rozumie się do końca. W jego pierwszych tekstach czas jest: melancholijny , nieuchwytny , pełen tęsknoty za początkiem , pełen lęku przed końcem . To nie jest czas fizyka. To jest czas człowieka, który wie, że jego własne ciało jest kruche, że choroba zabiera mu lata, że życie jest krótsze, niż by chciał. Dlatego Hawking pisał o czasie jak o czymś, co: ucieka , zawodzi , zostawia nas w pół drogi , nie daje się zatrzymać . W jego wczesnych rozważaniach jest nuta nostalgii: jakby próbował dotknąć czegoś, co już dawno minęło — albo czego nigdy nie było. To jest nostalgia człowieka, który patrzy na wszechświat i widzi w nim własną kruchość . 2. Hawking i czas jako struktura fizyczna Potem Hawking zrobił coś niezwykłego: z nostalgii przeszedł do matematyki . Zaczął traktować czas jak: wymiar, krzywiznę...
.jpg)
