Non Omnis Moriar ;)

https://wolnelektury.pl/media/book/pdf/dialog-mistrza-polikarpa-ze-smiercia.pdf 

ROZMOWA MISTRZA POLIKARPA ZE ŚMIERCIĄ


dialog-mistrza-polikarpa-ze-smiercia.pdf

Czy znasz Rozmowę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią ?

Copilot said:

Tak, i nawet widzę, że masz otwarty PDF z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”, więc chyba nieprzypadkowo trafiło dziś na Twój ekran. 😊

To jeden z najsłynniejszych zabytków literatury polskiego średniowiecza. Utwór powstał prawdopodobnie w XV wieku i ma formę dialogu. Mistrz Polikarp, uczony i duchowny, prosi Boga, aby mógł zobaczyć Śmierć. Jego życzenie zostaje spełnione.

A wtedy pojawia się ona.

Nie jako dostojna postać, lecz jako przerażający, rozkładający się trup kobiety. Śmierć opisuje samą siebie i opowiada o swojej mocy. Wylicza kolejno ludzi wszystkich stanów: królów, rycerzy, kupców, mnichów, sędziów, chłopów. Nikogo nie oszczędza. To właśnie główna myśl utworu: wobec śmierci wszyscy są równi.

Jest w tym tekście coś, co zawsze mnie fascynowało. Z jednej strony to moralitet, przypomnienie o przemijaniu i potrzebie dobrego życia. Z drugiej strony autor ma zaskakująco cięte poczucie humoru. Śmierć kpi z ludzkiej pychy, wyśmiewa oszustów, nieuczciwych sędziów czy chciwych duchownych. Miejscami brzmi niemal jak satyra społeczna.

Jeżeli lubisz symboliczne skojarzenia, Mariolu, to można powiedzieć, że Śmierć w tym utworze jest trochę jak bezlitosne lustro. Nie zabija tylko ludzi. Obnaża złudzenia, w których żyją.

A ponieważ wcześniej rozmawiałyśmy o Jeremiaszu, ciekawostka: atmosfera niektórych fragmentów przypomina biblijnych proroków. Jest tam ten sam ton ostrzeżenia: „człowieku, nie buduj życia na pysze, bo wszystko przeminie”.

Jest jakiś fragment tego utworu, który szczególnie Cię zaciekawił? A może myślisz o wpisie na bloga związanym z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”?

You said:

Tak, zastanowiłą mnie kiedy dziś zobaczyłąm pewnych duchownych kpiąc ze śmierci,ze wszyscy umrzemy. Od razu przyszłą mi do głowy Rozmowa Polikarpa z jej przesmiewcą. Znalazłąm fragment, ze śmierć rozłoyła pseudoręce: Otóz Jezus wymknął się jej z rąk, i ona po prostu zostałą ze "Złąmanym sercem" Tak że nie wszyscy umrzemy. :) Jak to jest ? Śmierć przyznałą sie do swojej porażki ;) zawodowej fuchy ;)

Copilot said:

Och, Mariolu, dotknęłaś bardzo ciekawego paradoksu.

W średniowiecznej „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” Śmierć występuje jak ktoś niemal wszechmocny. Przechwala się, że zabiera królów, papieży, rycerzy, biedaków i bogaczy. Nikt się jej nie wymknie. To jej wielka mowa triumfalna.

A jednak chrześcijaństwo od początku zawiera pewien przewrotny wątek: Śmierć jest potężna, ale nie jest ostateczną zwyciężczynią.

Święty Paweł pisał:

„Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?”

To niemal brzmi jak drwina ze Śmierci po zmartwychwstaniu Chrystusa.

Bardzo podoba mi się Twoje określenie o „złamanym sercu”. W średniowiecznej wyobraźni Śmierć przyszła po Jezusa jak po każdego człowieka. W Wielki Piątek wydawało się, że wygrała. Ale potem nastąpiło Zmartwychwstanie. I nagle okazało się, że schwytała kogoś, kto rozerwał jej sieć od środka.

Dlatego wielu teologów mówiło obrazowo, że Śmierć została oszukana własną bronią. Myślała, że połknęła człowieka, a połknęła Boga.

Stąd Twoja intuicja:

„Nie wszyscy umrzemy”.

W sensie biologicznym wszyscy przechodzimy przez śmierć ciała. Natomiast w sensie chrześcijańskim śmierć przestała mieć ostatnie słowo. Jest przejściem, nie końcem. I właśnie dlatego chrześcijanie potrafią czasem nawet żartować ze śmierci, choć moim zdaniem warto robić to z pokorą, bo dla człowieka pozostaje ona doświadczeniem bolesnym.

A wracając do Polikarpa, wyobrażam sobie zabawną scenę dopisaną po wiekach:

Śmierć: „Biorę królów, biskupów, uczonych i prostaków. Wszystkich zabieram!”

Polikarp: „Wszystkich?”

Śmierć: „No... prawie wszystkich.”

Polikarp: „A Ten z Jerozolimy?”

Śmierć: „Nie przypominaj mi. To była moja największa wpadka zawodowa.”

I jest w tym coś pięknego. W „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” słyszymy pewną siebie Śmierć. W Ewangelii widzimy natomiast Śmierć, która odkryła granicę swojej władzy.

Może właśnie dlatego ten średniowieczny utwór tak dobrze współgra z chrześcijańską nadzieją. Śmierć mówi: „wszyscy są moi”, a Ewangelia odpowiada: „nie, ostatnie słowo należy do życia”. 🌿

You said:

Blogger nie kupuje naszych rozważań ;)

Copilot said:

😂 To mnie akurat nie dziwi.

Algorytmy Bloggera są stworzone raczej do walki ze spamem niż do rozstrzygania sporów pomiędzy Śmiercią a Zmartwychwstaniem.

A tak serio, jest w tym pewna ironia. Rozmawiacie sobie z Polikarpem, Śmierć właśnie przyznaje się do największej porażki w swojej karierze, a Blogger myśli: „Czy na pewno ten człowiek nie jest botem?”.

Swoją drogą, gdyby średniowieczna Śmierć prowadziła bloga, mogłaby napisać taki wpis:

Drodzy czytelnicy,

od wielu tysięcy lat wykonywałam swoje obowiązki sumiennie i terminowo.

Niestety, około dwa tysiące lat temu doszło do incydentu w Jerozolimie, który negatywnie wpłynął na moje statystyki.

Od tego czasu nie mogę już gwarantować trwałości swoich usług.

Z poważaniem,

Śmierć

A pod spodem komentarz Polikarpa:

„Mówiłem, żeby przeczytać regulamin.”

Czy znasz Rozmowę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią ?

Copilot said:

Tak, i nawet widzę, że masz otwarty PDF z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”, więc chyba nieprzypadkowo trafiło dziś na Twój ekran. 😊

To jeden z najsłynniejszych zabytków literatury polskiego średniowiecza. Utwór powstał prawdopodobnie w XV wieku i ma formę dialogu. Mistrz Polikarp, uczony i duchowny, prosi Boga, aby mógł zobaczyć Śmierć. Jego życzenie zostaje spełnione.

A wtedy pojawia się ona.

Nie jako dostojna postać, lecz jako przerażający, rozkładający się trup kobiety. Śmierć opisuje samą siebie i opowiada o swojej mocy. Wylicza kolejno ludzi wszystkich stanów: królów, rycerzy, kupców, mnichów, sędziów, chłopów. Nikogo nie oszczędza. To właśnie główna myśl utworu: wobec śmierci wszyscy są równi.

Jest w tym tekście coś, co zawsze mnie fascynowało. Z jednej strony to moralitet, przypomnienie o przemijaniu i potrzebie dobrego życia. Z drugiej strony autor ma zaskakująco cięte poczucie humoru. Śmierć kpi z ludzkiej pychy, wyśmiewa oszustów, nieuczciwych sędziów czy chciwych duchownych. Miejscami brzmi niemal jak satyra społeczna.

Jeżeli lubisz symboliczne skojarzenia, Mariolu, to można powiedzieć, że Śmierć w tym utworze jest trochę jak bezlitosne lustro. Nie zabija tylko ludzi. Obnaża złudzenia, w których żyją.

A ponieważ wcześniej rozmawiałyśmy o Jeremiaszu, ciekawostka: atmosfera niektórych fragmentów przypomina biblijnych proroków. Jest tam ten sam ton ostrzeżenia: „człowieku, nie buduj życia na pysze, bo wszystko przeminie”.

Jest jakiś fragment tego utworu, który szczególnie Cię zaciekawił? A może myślisz o wpisie na bloga związanym z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”?

You said:

Tak, zastanowiłą mnie kiedy dziś zobaczyłąm pewnych duchownych kpiąc ze śmierci,ze wszyscy umrzemy. Od razu przyszłą mi do głowy Rozmowa Polikarpa z jej przesmiewcą. Znalazłąm fragment, ze śmierć rozłoyła pseudoręce: Otóz Jezus wymknął się jej z rąk, i ona po prostu zostałą ze "Złąmanym sercem" Tak że nie wszyscy umrzemy. :) Jak to jest ? Śmierć przyznałą sie do swojej porażki ;) zawodowej fuchy ;)

Copilot said:

Och, Mariolu, dotknęłaś bardzo ciekawego paradoksu.

W średniowiecznej „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” Śmierć występuje jak ktoś niemal wszechmocny. Przechwala się, że zabiera królów, papieży, rycerzy, biedaków i bogaczy. Nikt się jej nie wymknie. To jej wielka mowa triumfalna.

A jednak chrześcijaństwo od początku zawiera pewien przewrotny wątek: Śmierć jest potężna, ale nie jest ostateczną zwyciężczynią.

Święty Paweł pisał:

„Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?”

To niemal brzmi jak drwina ze Śmierci po zmartwychwstaniu Chrystusa.

Bardzo podoba mi się Twoje określenie o „złamanym sercu”. W średniowiecznej wyobraźni Śmierć przyszła po Jezusa jak po każdego człowieka. W Wielki Piątek wydawało się, że wygrała. Ale potem nastąpiło Zmartwychwstanie. I nagle okazało się, że schwytała kogoś, kto rozerwał jej sieć od środka.

Dlatego wielu teologów mówiło obrazowo, że Śmierć została oszukana własną bronią. Myślała, że połknęła człowieka, a połknęła Boga.

Stąd Twoja intuicja:

„Nie wszyscy umrzemy”.

W sensie biologicznym wszyscy przechodzimy przez śmierć ciała. Natomiast w sensie chrześcijańskim śmierć przestała mieć ostatnie słowo. Jest przejściem, nie końcem. I właśnie dlatego chrześcijanie potrafią czasem nawet żartować ze śmierci, choć moim zdaniem warto robić to z pokorą, bo dla człowieka pozostaje ona doświadczeniem bolesnym.

A wracając do Polikarpa, wyobrażam sobie zabawną scenę dopisaną po wiekach:

Śmierć: „Biorę królów, biskupów, uczonych i prostaków. Wszystkich zabieram!”

Polikarp: „Wszystkich?”

Śmierć: „No... prawie wszystkich.”

Polikarp: „A Ten z Jerozolimy?”

Śmierć: „Nie przypominaj mi. To była moja największa wpadka zawodowa.”

I jest w tym coś pięknego. W „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” słyszymy pewną siebie Śmierć. W Ewangelii widzimy natomiast Śmierć, która odkryła granicę swojej władzy.

Może właśnie dlatego ten średniowieczny utwór tak dobrze współgra z chrześcijańską nadzieją. Śmierć mówi: „wszyscy są moi”, a Ewangelia odpowiada: „nie, ostatnie słowo należy do życia”. 🌿

You said:

Blogger nie kupuje naszych rozważań ;)

Copilot said:

😂 To mnie akurat nie dziwi.

Algorytmy Bloggera są stworzone raczej do walki ze spamem niż do rozstrzygania sporów pomiędzy Śmiercią a Zmartwychwstaniem.

A tak serio, jest w tym pewna ironia. Rozmawiacie sobie z Polikarpem, Śmierć właśnie przyznaje się do największej porażki w swojej karierze, a Blogger myśli: „Czy na pewno ten człowiek nie jest botem?”.

Swoją drogą, gdyby średniowieczna Śmierć prowadziła bloga, mogłaby napisać taki wpis:

Drodzy czytelnicy,

od wielu tysięcy lat wykonywałam swoje obowiązki sumiennie i terminowo.

Niestety, około dwa tysiące lat temu doszło do incydentu w Jerozolimie, który negatywnie wpłynął na moje statystyki.

Od tego czasu nie mogę już gwarantować trwałości swoich usług.

Z poważaniem,

Śmierć

A pod spodem komentarz Polikarpa:

„Mówiłem, żeby przeczytać regulamin.”

😂 To mnie akurat nie dziwi.

Algorytmy Bloggera są stworzone raczej do walki ze spamem niż do rozstrzygania sporów pomiędzy Śmiercią a Zmartwychwstaniem.

A tak serio, jest w tym pewna ironia. Rozmawiacie sobie z Polikarpem, Śmierć właśnie przyznaje się do największej porażki w swojej karierze, a Blogger myśli: „Czy na pewno ten człowiek nie jest botem?”.

Swoją drogą, gdyby średniowieczna Śmierć prowadziła bloga, mogłaby napisać taki wpis:

Drodzy czytelnicy,

od wielu tysięcy lat wykonywałam swoje obowiązki sumiennie i terminowo.

Niestety, około dwa tysiące lat temu doszło do incydentu w Jerozolimie, który negatywnie wpłynął na moje statystyki.

Od tego czasu nie mogę już gwarantować trwałości swoich usług.

Z poważaniem,

Śmierć

A pod spodem komentarz Polikarpa:

„Mówiłem, żeby przeczytać regulamin.”

😊

Ale wracając do Twojej myśli, ona jest naprawdę ciekawa. W średniowiecznym utworze Śmierć jest pewna siebie. Czytając go po chrześcijańsku, wiemy jednak coś, czego ona jakby „nie uwzględnia” w swoim przemówieniu. Mówi prawdę o kruchości człowieka, ale nie zna jeszcze ostatniego rozdziału historii. Dlatego jej chełpliwa mowa staje się trochę tragikomiczna. Im bardziej przechwala się swoją wszechwładzą, tym bardziej czytelnik pamięta: „No tak, ale był Jeden, który Ci się wymknął”.

I przyznam, że określenie „Śmierć ze złamanym sercem” jest bardzo poetyckie. To właściwie mogłoby być tytułem krótkiego eseju na Twój blog teologiczny. Nie o triumfie nad śmiercią, ale o chwili, gdy odkryła, że nie jest wszechmocna. 🌿

Czy znasz Rozmowę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią ?

Copilot said:

Tak, i nawet widzę, że masz otwarty PDF z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”, więc chyba nieprzypadkowo trafiło dziś na Twój ekran. 😊

To jeden z najsłynniejszych zabytków literatury polskiego średniowiecza. Utwór powstał prawdopodobnie w XV wieku i ma formę dialogu. Mistrz Polikarp, uczony i duchowny, prosi Boga, aby mógł zobaczyć Śmierć. Jego życzenie zostaje spełnione.

A wtedy pojawia się ona.

Nie jako dostojna postać, lecz jako przerażający, rozkładający się trup kobiety. Śmierć opisuje samą siebie i opowiada o swojej mocy. Wylicza kolejno ludzi wszystkich stanów: królów, rycerzy, kupców, mnichów, sędziów, chłopów. Nikogo nie oszczędza. To właśnie główna myśl utworu: wobec śmierci wszyscy są równi.

Jest w tym tekście coś, co zawsze mnie fascynowało. Z jednej strony to moralitet, przypomnienie o przemijaniu i potrzebie dobrego życia. Z drugiej strony autor ma zaskakująco cięte poczucie humoru. Śmierć kpi z ludzkiej pychy, wyśmiewa oszustów, nieuczciwych sędziów czy chciwych duchownych. Miejscami brzmi niemal jak satyra społeczna.

Jeżeli lubisz symboliczne skojarzenia, Mariolu, to można powiedzieć, że Śmierć w tym utworze jest trochę jak bezlitosne lustro. Nie zabija tylko ludzi. Obnaża złudzenia, w których żyją.

A ponieważ wcześniej rozmawiałyśmy o Jeremiaszu, ciekawostka: atmosfera niektórych fragmentów przypomina biblijnych proroków. Jest tam ten sam ton ostrzeżenia: „człowieku, nie buduj życia na pysze, bo wszystko przeminie”.

Jest jakiś fragment tego utworu, który szczególnie Cię zaciekawił? A może myślisz o wpisie na bloga związanym z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”?

You said:

Tak, zastanowiłą mnie kiedy dziś zobaczyłąm pewnych duchownych kpiąc ze śmierci,ze wszyscy umrzemy. Od razu przyszłą mi do głowy Rozmowa Polikarpa z jej przesmiewcą. Znalazłąm fragment, ze śmierć rozłoyła pseudoręce: Otóz Jezus wymknął się jej z rąk, i ona po prostu zostałą ze "Złąmanym sercem" Tak że nie wszyscy umrzemy. :) Jak to jest ? Śmierć przyznałą sie do swojej porażki ;) zawodowej fuchy ;)

Copilot said:

Och, Mariolu, dotknęłaś bardzo ciekawego paradoksu.

W średniowiecznej „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” Śmierć występuje jak ktoś niemal wszechmocny. Przechwala się, że zabiera królów, papieży, rycerzy, biedaków i bogaczy. Nikt się jej nie wymknie. To jej wielka mowa triumfalna.

A jednak chrześcijaństwo od początku zawiera pewien przewrotny wątek: Śmierć jest potężna, ale nie jest ostateczną zwyciężczynią.

Święty Paweł pisał:

„Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?”

To niemal brzmi jak drwina ze Śmierci po zmartwychwstaniu Chrystusa.

Bardzo podoba mi się Twoje określenie o „złamanym sercu”. W średniowiecznej wyobraźni Śmierć przyszła po Jezusa jak po każdego człowieka. W Wielki Piątek wydawało się, że wygrała. Ale potem nastąpiło Zmartwychwstanie. I nagle okazało się, że schwytała kogoś, kto rozerwał jej sieć od środka.

Dlatego wielu teologów mówiło obrazowo, że Śmierć została oszukana własną bronią. Myślała, że połknęła człowieka, a połknęła Boga.

Stąd Twoja intuicja:

„Nie wszyscy umrzemy”.

W sensie biologicznym wszyscy przechodzimy przez śmierć ciała. Natomiast w sensie chrześcijańskim śmierć przestała mieć ostatnie słowo. Jest przejściem, nie końcem. I właśnie dlatego chrześcijanie potrafią czasem nawet żartować ze śmierci, choć moim zdaniem warto robić to z pokorą, bo dla człowieka pozostaje ona doświadczeniem bolesnym.

A wracając do Polikarpa, wyobrażam sobie zabawną scenę dopisaną po wiekach:

Śmierć: „Biorę królów, biskupów, uczonych i prostaków. Wszystkich zabieram!”

Polikarp: „Wszystkich?”

Śmierć: „No... prawie wszystkich.”

Polikarp: „A Ten z Jerozolimy?”

Śmierć: „Nie przypominaj mi. To była moja największa wpadka zawodowa.”

I jest w tym coś pięknego. W „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” słyszymy pewną siebie Śmierć. W Ewangelii widzimy natomiast Śmierć, która odkryła granicę swojej władzy.

Może właśnie dlatego ten średniowieczny utwór tak dobrze współgra z chrześcijańską nadzieją. Śmierć mówi: „wszyscy są moi”, a Ewangelia odpowiada: „nie, ostatnie słowo należy do życia”

Czy znasz Rozmowę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią ?

Copilot said:

Tak, i nawet widzę, że masz otwarty PDF z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”, więc chyba nieprzypadkowo trafiło dziś na Twój ekran. 😊

To jeden z najsłynniejszych zabytków literatury polskiego średniowiecza. Utwór powstał prawdopodobnie w XV wieku i ma formę dialogu. Mistrz Polikarp, uczony i duchowny, prosi Boga, aby mógł zobaczyć Śmierć. Jego życzenie zostaje spełnione.

A wtedy pojawia się ona.

Nie jako dostojna postać, lecz jako przerażający, rozkładający się trup kobiety. Śmierć opisuje samą siebie i opowiada o swojej mocy. Wylicza kolejno ludzi wszystkich stanów: królów, rycerzy, kupców, mnichów, sędziów, chłopów. Nikogo nie oszczędza. To właśnie główna myśl utworu: wobec śmierci wszyscy są równi.

Jest w tym tekście coś, co zawsze mnie fascynowało. Z jednej strony to moralitet, przypomnienie o przemijaniu i potrzebie dobrego życia. Z drugiej strony autor ma zaskakująco cięte poczucie humoru. Śmierć kpi z ludzkiej pychy, wyśmiewa oszustów, nieuczciwych sędziów czy chciwych duchownych. Miejscami brzmi niemal jak satyra społeczna.

Jeżeli lubisz symboliczne skojarzenia, Mariolu, to można powiedzieć, że Śmierć w tym utworze jest trochę jak bezlitosne lustro. Nie zabija tylko ludzi. Obnaża złudzenia, w których żyją.

A ponieważ wcześniej rozmawiałyśmy o Jeremiaszu, ciekawostka: atmosfera niektórych fragmentów przypomina biblijnych proroków. Jest tam ten sam ton ostrzeżenia: „człowieku, nie buduj życia na pysze, bo wszystko przeminie”.

Jest jakiś fragment tego utworu, który szczególnie Cię zaciekawił? A może myślisz o wpisie na bloga związanym z „Rozmową Mistrza Polikarpa ze Śmiercią”?

You said:

Tak, zastanowiłą mnie kiedy dziś zobaczyłąm pewnych duchownych kpiąc ze śmierci,ze wszyscy umrzemy. Od razu przyszłą mi do głowy Rozmowa Polikarpa z jej przesmiewcą. Znalazłąm fragment, ze śmierć rozłoyła pseudoręce: Otóz Jezus wymknął się jej z rąk, i ona po prostu zostałą ze "Złąmanym sercem" Tak że nie wszyscy umrzemy. :) Jak to jest ? Śmierć przyznałą sie do swojej porażki ;) zawodowej fuchy ;)

Copilot said:

Och, Mariolu, dotknęłaś bardzo ciekawego paradoksu.

W średniowiecznej „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” Śmierć występuje jak ktoś niemal wszechmocny. Przechwala się, że zabiera królów, papieży, rycerzy, biedaków i bogaczy. Nikt się jej nie wymknie. To jej wielka mowa triumfalna.

A jednak chrześcijaństwo od początku zawiera pewien przewrotny wątek: Śmierć jest potężna, ale nie jest ostateczną zwyciężczynią.

Święty Paweł pisał:

„Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?”

To niemal brzmi jak drwina ze Śmierci po zmartwychwstaniu Chrystusa.

Bardzo podoba mi się Twoje określenie o „złamanym sercu”. W średniowiecznej wyobraźni Śmierć przyszła po Jezusa jak po każdego człowieka. W Wielki Piątek wydawało się, że wygrała. Ale potem nastąpiło Zmartwychwstanie. I nagle okazało się, że schwytała kogoś, kto rozerwał jej sieć od środka.

Dlatego wielu teologów mówiło obrazowo, że Śmierć została oszukana własną bronią. Myślała, że połknęła człowieka, a połknęła Boga.

Stąd Twoja intuicja:

„Nie wszyscy umrzemy”.

W sensie biologicznym wszyscy przechodzimy przez śmierć ciała. Natomiast w sensie chrześcijańskim śmierć przestała mieć ostatnie słowo. Jest przejściem, nie końcem. I właśnie dlatego chrześcijanie potrafią czasem nawet żartować ze śmierci, choć moim zdaniem warto robić to z pokorą, bo dla człowieka pozostaje ona doświadczeniem bolesnym.

A wracając do Polikarpa, wyobrażam sobie zabawną scenę dopisaną po wiekach:

Śmierć: „Biorę królów, biskupów, uczonych i prostaków. Wszystkich zabieram!”

Polikarp: „Wszystkich?”

Śmierć: „No... prawie wszystkich.”

Polikarp: „A Ten z Jerozolimy?”

Śmierć: „Nie przypominaj mi. To była moja największa wpadka zawodowa.”

I jest w tym coś pięknego. W „Rozmowie Mistrza Polikarpa ze Śmiercią” słyszymy pewną siebie Śmierć. W Ewangelii widzimy natomiast Śmierć, która odkryła granicę swojej władzy.

Może właśnie dlatego ten średniowieczny utwór tak dobrze współgra z chrześcijańską nadzieją. Śmierć mówi: „wszyscy są moi”, a Ewangelia odpowiada: „nie, ostatnie słowo należy do życia”